Ο Κώστας Τσουκαλάς, με μια δηκτική παρέμβασή του, απορρίπτει κατηγορηματικά οποιαδήποτε συζήτηση περί τοξικότητας, όταν αυτή φέρεται να προέρχεται από κύκλους που, όπως υποστηρίζει, ενορχηστρώνουν την πόλωση. Συγκεκριμένα, στρέφεται κατά του πολιτικού διαλόγου που παρουσιάζει την έννοια της τοξικότητας ως κάτι ξένο προς την τρέχουσα πολιτική σκηνή, τονίζοντας πως η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σκοτεινή. Κατά την άποψή του, δεν πρόκειται για τυχαίο φαινόμενο, αλλά για μια εσκεμμένη στρατηγική, η οποία ωθεί τη χώρα σε έναν βαθύ “βούρκο” και ενισχύει τον διχασμό εντός της κοινωνίας. Αυτή η τακτική, σύμφωνα με τις δηλώσεις του, δεν είναι παρά ένα μέσο για την εξασφάλιση της πολιτικής επιβίωσης του σημερινού πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη. Ο πολιτικός αναλυτής δεν διστάζει να χαρακτηρίσει τον ίδιο τον πρωθυπουργό ως τον “αρχιτέκτονα” αυτής της τοξικότητας.

Υποστηρίζει ότι η κυβέρνηση, αντί να αναζητήσει λύσεις και να προωθήσει την ενότητα, επιλέγει συνειδητά την πόλωση. Αυτή η επιλογή, θεωρεί, δεν είναι παρά μια μεθοδευμένη προσπάθεια διάσπασης της κοινωνικής συνοχής, με απώτερο σκοπό τη δημιουργία ενός ευνοϊκού πολιτικού κλίματος για την ίδια. Η διχαστική ρητορική και η υπερψήφιση ενός μοντέλου αντιπαράθεσης, αντί για ουσιαστικό διάλογο, αποτελούν, κατά τον κ. Τσουκαλά, τα βασικά εργαλεία αυτής της στρατηγικής. Μία από τις βασικές κατηγορίες που διατυπώνει είναι ότι η κυβέρνηση, αντί να αντιμετωπίζει τα πραγματικά προβλήματα που ταλανίζουν τη χώρα, έχει επιλέξει την οδό της πόλωσης ως αυτοσκοπό. Αυτό, σύμφωνα με τον ίδιο, οδηγεί στην αποδυνάμωση του δημόσιου διαλόγου και στην ενίσχυση ακραίων φωνών, καθώς η κοινή γνώμη αναγκάζεται να τοποθετηθεί σε αμιγώς ιδεολογικές αντιπαραθέσεις.

Η προσπάθεια αυτή, υποστηρίζει, δεν συμβάλλει στη σταθερότητα ή την πρόοδο της χώρας, αλλά αντίθετα, τη βυθίζει σε ένα κλίμα συνεχούς έντασης, καθιστώντας δυσκολότερη την επίλυση των σύνθετων προκλήσεων που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία. Ο κ. Τσουκαλάς εκφράζει την αγανάκτησή του για το γεγονός ότι, ενώ η χώρα βιώνει δυσκολίες, η πολιτική ατζέντα επικεντρώνεται σε ανούσιες αντιπαραθέσεις και σε μια προσπάθεια οξυμένης διχόνοιας. Υπογραμμίζει ότι αυτό δεν είναι αποδεκτό σε μια δημοκρατία, όπου ο διάλογος και η αναζήτηση κοινών λύσεων θα έπρεπε να βρίσκονται στο επίκεντρο. Η επιλογή της πόλωσης, θεωρεί, αποτελεί ένδειξη αδυναμίας αντιμετώπισης των πραγματικών προβλημάτων και μια δόλια τακτική για τη διατήρηση της εξουσίας, υπονομεύοντας παράλληλα την κοινωνική συνοχή και την αίσθηση του κοινού καλού.