Η πρόσφατη δημόσια τοποθέτηση του Υπουργού Υγείας, Άδωνη Γεωργιάδη, θέτει σοβαρά ερωτήματα για τη στάση της κυβέρνησης απέναντι στους ευρωπαϊκούς δικαστικούς θεσμούς. Η σφοδρή επίθεση που εξαπέλυσε εναντίον της Ευρωπαίας Εισαγγελέα, Λάουρα Κοβέσι, χαρακτηρίζεται από αναφορές που κρίνονται ως «εκτός ορίων» και προσωπικές, αφήνοντας πίσω κάθε αίσθηση θεσμικής ευπρέπειας. Η προσπάθεια να στοχοποιηθεί προσωπικά η κυρία Κοβέσι, υπονοώντας πολιτικές φιλοδοξίες, απομακρύνεται αισθητά από το ύφος που θα περίμενε κανείς από έναν υπουργό, ειδικά σε ένα ευαίσθητο ζήτημα όπως η λειτουργία της ευρωπαϊκής Δικαιοσύνης. Η κίνηση αυτή, αντί να ενισχύσει, φαίνεται να υπονομεύει όσα η κυβέρνηση επιδιώκει να προβάλει ως σεβασμό στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, δημιουργώντας εσωτερικές αντιφάσεις στο κυβερνητικό μήνυμα. Η εμφάνιση του κ. Γεωργιάδη ως αυτόκλητου υπερασπιστή των Ελλήνων ανώτατων δικαστών, σε μια στιγμή που η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ερευνά υποθέσεις που άπτονται της δικαιοσύνης, προκαλεί ποικίλες ερμηνείες.

Η παρέμβαση αυτή, αντί να ενδυναμώσει την εικόνα της κυβέρνησης περί ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης, μοιάζει να την υποσκάπτει, δημιουργώντας την εντύπωση μιας επιλεκτικής υπεράσπισης. Η συγκεκριμένη στρατηγική, εκτός του ότι πλήττει την εικόνα της κυβέρνησης, θέτει σε αμφισβήτηση την ουσιαστική δέσμευση απέναντι σε θεσμούς όπως η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, δεδομένης της σημασίας της για την καταπολέμηση της διαφθοράς και της απάτης σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Η απότομη και έντονη αντίδραση δημιουργεί αισθήματα αποπροσανατολισμού . Το αφήγημα της κυβέρνησης για τον σεβασμό των ευρωπαϊκών δικαστικών θεσμών, που μέχρι πρότινος παρουσιαζόταν ως σταθερό και αδιαπραγμάτευτο, δέχεται ένα ισχυρό πλήγμα. Η ταφόπλακα σε αυτή την εικόνα έρχεται από τις δηλώσεις και τις ενέργειες του ίδιου του κ. Γεωργιάδη, ο οποίος, επιλέγοντας μια προσωπική επίθεση κατά της κυρίας Κοβέσι, δείχνει μία τάση για ερμηνεία των θεσμικών λειτουργιών μέσα από ένα πρίσμα στενά κομματικών ή προσωπικών σκοπιμοτήτων.

Αυτή η προσέγγιση, αν μη τι άλλο, κλονίζει την εμπιστοσύνη που η κυβέρνηση επιθυμεί να προβάλλει προς την ελληνική και ευρωπαϊκή κοινή γνώμη, σε σχέση με την προσήλωσή της στη νομιμότητα και τη δικαστική ανεξαρτησία. Έτσι, η «εμπιστοσύνη» της κυβέρνησης στη Δικαιοσύνη, όπως την παρουσιάζει, αποδεικνύεται μερικώς επιλεκτική, καθώς φαίνεται να εστιάζει μόνο σε εκείνες τις πτυχές που την βολεύουν. Η συγκεκριμένη αντιπαράθεση αναδεικνύει την πολυπλοκότητα των σχέσεων μεταξύ εθνικών κυβερνήσεων και ευρωπαϊκών θεσμών, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για δικαστικά και ερευνητικά όργανα. Η επιλογή του κ. Γεωργιάδη να απομακρυνθεί από την τυπική θεσμική επικοινωνία και να στραφεί σε προσωπικές μομφές, υποδηλώνει μια στρατηγική που μπορεί να έχει βραχυπρόθεσμα επικοινωνιακά οφέλη, αλλά μακροπρόθεσμα πλήττει την αξιοπιστία και το «θεσμικό» προφίλ της κυβέρνησης.

Η αναδιατύπωση του ρόλου του υπουργού σε «αυτόκλητο» υπερασπιστή, όπως προκύπτει, εντείνει την αίσθηση ότι οι ενέργειές του δεν κινούνται εντός των καθιερωμένων θεσμικών πλαισίων, αλλά μάλλον από προσωπικές απόψεις και στρατηγικές, κάτι που αποτελεί σοβαρό προβληματισμό για την ομαλή λειτουργία της Δημοκρατίας.