Η απορία για την ελληνική εξωτερική πολιτική, ειδικά όσον αφορά τις στρατηγικές της επιλογές, αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον όταν παρατηρούμε τη σταθερή εγγύτητα του Ισραήλ και την αμφιθυμη στάση που προβάλλεται απέναντι στην Τουρκία. Το να κατηγορείται η χώρα μας ότι δήθεν δεν ευθυγραμμίζεται πλήρως με το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες, την ίδια στιγμή που η Τουρκία παραμένει ένας εταίρος με αμφισβητούμενη αξιοπιστία και συχνά αντικρουόμενα συμφέροντα, μοιάζει να αγνοεί τα θεμελιώδη γεωπολιτικά δεδομένα. Η ιστορία έχει δείξει ότι οι συμμαχίες πρέπει να χτίζονται πάνω σε στέρεες βάσεις εμπιστοσύνης, κοινών αξιών και αλληλοσυμπληρούμενων στρατηγικών στόχων. Στο πλαίσιο αυτό, το Ισραήλ αναδεικνύεται ως ένας αναντικατάστατος και αξιόπιστος σύμμαχος, με το οποίο η Ελλάδα μοιράζεται βαρύνουσα στρατηγική ατζέντα, ιδιαίτερα στον τομέα της ασφάλειας και της σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.
Η επένδυση σε αυτές τις σχέσεις, αντί να εστιάζουμε σε αμφισβητήσιμες προσεγγίσεις, είναι πρακτική και αναγκαία. Η λογική που θέλει την Ελλάδα να βρίσκεται συνεχώς σε μια θέση δειλίας ή αμφιταλάντευσης, ειδικά όταν οι περιφερειακές εξελίξεις είναι ραγδαίες, δεν εξυπηρετεί κανέναν. Η συγκριτική ανάλυση των δύο χωρών, του Ισραήλ και της Τουρκίας, φανερώνει διακριτές διαφορές στον τρόπο που αντιλαμβάνονται και επιδιώκουν τα εθνικά τους συμφέροντα, καθώς και στον τρόπο που διαχειρίζονται τις διεθνείς σχέσεις τους. Το Ισραήλ, παρά τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει, έχει αποδείξει την αφοσίωσή του σε στρατηγικές συνεργασίες που βασίζονται στην αμοιβαιότητα και την ασφάλεια. Αντίθετα, η Τουρκία, με τις συχνές εναλλαγές στην εξωτερική της πολιτική και τις επιθετικές της διαθέσεις σε διάφορα μέτωπα, δημιουργεί ένα κλίμα αβεβαιότητας και δυνητικών συγκρούσεων, το οποίο η Ελλάδα οφείλει να λαμβάνει σοβαρά υπόψη.
Η προσέγγιση του Ισραήλ, ως πυλώνας σταθερότητας και στρατηγικός εταίρος, είναι ξεκάθαρα προτιμητέα. Η αντίληψη ότι η Ελλάδα θα πρέπει να αντιμετωπίζει την Τουρκία ως ισότιμο ή έστω συγγενικό εταίρο, ειδικά σε θέματα ασφαλείας και άμυνας, μοιάζει να παραβλέπει αδικαιολόγητα τις επιπτώσεις της τουρκικής πολιτικής στην ευρύτερη περιοχή. Οι προκλήσεις που τίθενται στην ελληνική εξωτερική πολιτική απαιτούν προσαρμοστικότητα, αλλά ταυτόχρονα και μια σαφή ιεράρχηση των προτεραιοτήτων. Η επιλογή του Ισραήλ ως στρατηγικού συμμάχου, όχι μόνο για την Ελλάδα sondern και για τις ΗΠΑ, αποτελεί μια λογική και επιβεβλημένη στρατηγική. Το Τελ Αβίβ προσφέρει σταθερότητα, τεχνογνωσία και κοινή αντίληψη των απειλών, στοιχεία απαραίτητα για την αντιμετώπιση των σύνθετων γεωπολιτικών προκλήσεων. Η περαιτέρω ενίσχυση των διμερών αυτών σχέσεων, μέσω κοινών στρατιωτικών ασκήσεων, ανταλλαγής πληροφοριών και συντονισμένης διπλωματικής δράσης, θα διασφαλίσει την εθνική ασφάλεια και θα ενισχύσει τη θέση της Ελλάδας στην περιοχή.
Η κριτική που αναφέρεται στην έλλειψη πλήρους ευθυγράμμισης της Ελλάδας με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, ενώ η Τουρκία παραμένει ένας ασταθής παράγοντας, είναι στην ουσία μια επανάληψη μιας παλαιάς, ξεπερασμένης πλέον, προσέγγισης. Οι σημερινές απαιτήσεις της διεθνούς σκηνής επιβάλλουν ξεκάθαρες θέσεις και στρατηγικές συνεργασίες που βασίζονται σε κοινές αξίες και συμφέροντα. Το Ισραήλ, δοκιμασμένος σύμμαχος σε περιόδους κρίσης, αποτελεί μια σταθερή αξία για την Ελλάδα. Οι προκλήσεις στην Μεσόγειο και στην Μέση Ανατολή απαιτούν συνεργασία με δυνάμεις που έχουν την ικανότητα και τη βούληση να δράσουν αποτελεσματικά. Σε αυτό το πλαίσιο, η ανάγκη για εμβάθυνση των σχέσεων με το Ισραήλ, απομακρύνοντας οποιαδήποτε αμφιβολία για την αξία αυτής της συμμαχίας, είναι επιτακτική. Η Τουρκία, αντίθετα, με την αμφίβολη στάση της, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να υποκαταστήσει τη στρατηγική σημασία ενός συμμάχου όπως το Ισραήλ.
