Η τακτική της εσωτερικής απογείωσης της Νέας Δημοκρατίας, παρά το εμφανές δημοσκοπικό προβάδισμα, αποκτά πλέον χαρακτηριστικά ενός σισύφειου μαρτυρίου. Πρόκειται για μια διαρκή μάχη, όπου κάθε φορά που το κόμμα φαίνεται να βρίσκει τον βηματισμό του και να ανακτά τη δυναμική του, προκύπτει ένα εσωτερικό εμπόδιο, μια εσωκομματική αστάθεια ή μια λανθασμένη επικοινωνιακή κίνηση, που το επαναφέρει στην αρχική του αφετηρία. Είναι σαν ένα επίπονο επιτραπέζιο παιχνίδι, όπου οι κανόνες μοιάζουν να αλλάζουν συνεχώς, καθιστώντας την πρόοδο εξαιρετικά δύσκολη και χρονοβόρα, ενώ η σταθερότητα φαντάζει ως μια συνεχώς απομακρυνόμενη ουτοπία. Η προσπάθεια εδραίωσης της ηγεμονίας δείχνει να εξαντλείται σε ακατανόητες παλινδρομήσεις, δημιουργώντας ένα αίσθημα κόπωσης τόσο στους κομματικούς μηχανισμούς όσο και στο εκλογικό σώμα. Από την άλλη πλευρά, το ΠΑΣΟΚ, όντας στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αδυνατεί να καρπωθεί τα οφέλη από τις κυβερνητικές δυσκολίες.
Αντί να κεφαλαιοποιεί την αίσθηση της αναβλητικότητας και της αστάθειας που συχνά χαρακτηρίζει την κυβερνητική πλεύση, η κεντροαριστερή παράταξη μοιάζει να παραμένει εγκλωβισμένη σε εσωτερικές διαβουλεύσεις και στην αναζήτηση μιας ξεκάθαρης πολιτικής ταυτότητας. Η έλλειψη σαφούς εναλλακτικής πρότασης, σε σημείο που να μην είναι καθόλου ευδιάκριτο το εάν θα μπορούσε να αποτελέσει σοβαρή λύση διακυβέρνησης, έχει ως αποτέλεσμα την απόδοση μόνο σταγόνων δημοσκοπικών οφελών, την ώρα που το εκλογικό σώμα αναζητά απεγνωσμένα εναλλακτικές διεξόδους. Η ανικανότητα να εκμεταλλευτεί τα κυβερνητικά ατοπήματα, σε συνδυασμό με την αποτυχία της να παρουσιάσει ένα συνεκτικό και πειστικό όραμα για το μέλλον, καθιστά τη θέση της ακόμη πιο επισφαλή. Η εικόνα που προβάλλει, είναι αυτή ενός κόμματος που δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στις νέες πολιτικές συνθήκες.
Σε αυτό το κλίμα, ο ΣΥΡΙΖΑ, άλλοτε κυρίαρχη δύναμη, βρίσκεται σε μια περίοδο εσωτερικής αναδιοργάνωσης και αναζήτησης νέας στρατηγικής. Ο κεντρώος χώρος, αν και εμφανίζει κάποιες δημοσκοπικές τάσεις, παραμένει κατακερματισμένος και αδύναμος να συσπειρώσει ένα ουσιαστικό ποσοστό ψηφοφόρων, αποτυπώνοντας την ανάγκη για βαθύτερες αλλαγές στον τρόπο που πολιτεύονται τα κόμματα. Η διάσπαση των δυνάμεων και η αδυναμία σύμπραξης σε ένα κοινό πλαίσιο δράσης, υπονομεύει την ικανότητα της αντιπολίτευσης να ασκήσει ουσιαστικό αντιπολιτευτικό έργο. Ο κατακερματισμός αυτός, σε συνδυασμό με την απουσία μιας δυναμικής ηγεσίας, καθιστά την προσέλκυση νέων ψηφοφόρων μια ακόμη πιο δύσκολη υπόθεση. Η έλλειψη ενός κοινού οράματος και η αδυναμία υπέρβασης των προσωπικών φιλοδοξιών, αποτελούν σοβαρά εμπόδια στην ανασυγκρότηση του χώρου. Η λαϊκή δυσαρέσκεια, ωστόσο, είναι έκδηλη. Σε ένα περιβάλλον έντονης οικονομικής αβεβαιότητας, με ακρίβεια να μαστίζει τα νοικοκυριά και την ανεργία να παραμένει υψηλή, οι πολίτες αισθάνονται εγκαταλειμμένοι.
Η στροφή προς εξωκοινοβουλευτικές ή απολίτικες τάσεις, η αποχή από τις εκλογές και η δυσπιστία προς τους πολιτικούς θεσμούς, αποτελούν τα σημάδια μιας βαθύτερης κοινωνικής αποξένωσης. Η αίσθηση ότι οι πολιτικοί απέχουν πολύ από την πραγματικότητα των πολιτών, και ότι τα προβλήματα της καθημερινότητας παραμένουν αθεράπευτα, οδηγεί σε μια αυξανόμενη απογοήτευση. Αυτή η τάση, εάν δεν αντιμετωπιστεί με υπευθυνότητα και ουσιαστικές λύσεις, κινδυνεύει να υφαίνει ένα μόνιμο ρήγμα ανάμεσα στην κοινωνία και στην πολιτική ηγεσία, με απρόβλεπτες συνέπειες για τη σταθερότητα και τη συνοχή του τόπου.
