Ο κ. Πιερρακάκης, διατελώντας ταυτόχρονα Υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας και Πρόεδρος του Eurogroup, φαίνεται να βιώνει μια ιδιάζουσα κατάσταση σύγχυσης ρόλων, τουλάχιστον με βάση τις πρόσφατες δημόσιες τοποθετήσεις του. Η απάντηση που επιφύλαξε στον Πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, κ. Σωκράτη Φάμελλο, έρχεται να επαληθεύσει αυτή την εκτίμηση. Αντί να δώσει μια απάντηση εστιασμένη στην εσωτερική πολιτική σκηνή ή στα συγκεκριμένα ελληνικά συμφέροντα, ο κ. Πιερρακάκης υιοθέτησε έναν λόγο που παραπέμπει έντονα στο στυλ και τη φιλοσοφία ενός άλλου, πολύ γνωστού Ευρωπαίου πολιτικού. Συγκεκριμένα, η γλώσσα και η προσέγγισή του εισήγαγαν ένα στοιχείο ευρωπαϊκής διαχείρισης και επιβολής, θυμίζοντας έντονα τις εποχές του Γερμανού υπουργού Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος είχε διαδραματίσει κεντρικό ρόλο στις αποφάσεις για την ελληνική κρίση, συχνά με σκληρή στάση.
Η επιλογή αυτή, από έναν Έλληνα υπουργό, εγείρει σημαντικά ερωτήματα και ανησυχίες για τη διαχείριση της θέσης του και για το πώς αντιλαμβάνεται την άσκηση της εξουσίας του. Η μεταστροφή αυτή στην επικοινωνιακή στρατηγική του κ. Πιερρακάκη προκαλεί προβληματισμό. Η υιοθέτηση μιας στάσης που θυμίζει έντονα τον μακρινό και συχνά αμφιλεγόμενο, για τα ελληνικά δεδομένα, «Ντάισελμπλουμ», υποδηλώνει μια προσπάθεια να εδραιωθεί σε ένα ευρωπαϊκό ρόλο, ίσως με γνώμονα την ικανοποίηση συγκεκριμένων ευρωπαϊκών κύκλων ή την επίδειξη αυστηρότητας. Ωστόσο, αυτό έρχεται σε αντίθεση με την πρωταρχική του ευθύνη ως Έλληνας υπουργός, η οποία θα έπρεπε να είναι η προάσπιση και η προώθηση των συμφερόντων της χώρας του. Η αντίδρασή του προς τον κ. Φάμελλο, αντί να αποτελέσει μια ευκαιρία για εσωτερικό διάλογο και παρουσίαση κυβερνητικής πολιτικής, διαμορφώθηκε σε ένα πεδίο άσκησης ευρωπαϊκής επιρροής, θέτοντας σε δεύτερη μοίρα την εγχώρια πραγματικότητα.
Αυτή η διπλή φύση του ρόλου του, υπό το πρίσμα των δηλώσεων, απαιτεί περαιτέρω διερεύνηση. Η σύγκριση με τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, έναν πολιτικό που για πολλούς Έλληνες συνδέεται άμεσα με δύσκολες εποχές λιτότητας και επεμβάσεων, δεν είναι τυχαία. Εάν ο κ. Πιερρακάκης επιδιώκει να υιοθετήσει αυτό το «μοντέλο» στη διαχείριση των οικονομικών και πολιτικών ζητημάτων, η χώρα κινδυνεύει να δει την εσωτερική της ατζέντα να εκτοπίζεται από ευρύτερες ευρωπαϊκές επιταγές. Η επιλογή του να παίξει τον ρόλο του «επιβλέποντος» ή του «επιβολέα» αντί του «εκπροσώπου» των ελληνικών αναγκών, δημιουργεί πρόσθετες πολιτικές προκλήσεις. Η θέση του ως Προέδρου του Eurogroup, αν και σημαντική, δεν θα πρέπει να επισκιάζει την ευθύνη του απέναντι στην ελληνική κοινωνία και οικονομία. Το πώς θα ισορροπήσει αυτές τις δύο –συχνά αντικρουόμενες– επιταγές θα είναι καθοριστικό για το μέλλον.
Είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε τις πραγματικές προθέσεις πίσω από αυτή την αλλαγή ύφους. Μήπως πρόκειται για μια στρατηγική κίνηση με στόχο την ενίσχυση της θέσης του στην ευρωπαϊκή κοινότητα, με δυνητικά αρνητικές συνέπειες για την εγχώρια πολιτική, ή μήπως πρόκειται για μια παρεξήγηση ή μια κακή επιλογή λεξιλογίου; Η διπλή του ιδιότητα, του Έλληνα Υπουργού και του Προέδρου του Eurogroup, απαιτεί απόλυτη σαφήνεια και προσοχή στην εκφορά λόγου. Η σύγχυση ρόλων, αν επιβεβαιωθεί, θα μπορούσε να αποβεί μοιραία, δημιουργώντας την εντύπωση ότι η ελληνική κυβέρνηση δίνει προτεραιότητα σε εξωτερικές επιταγές αντί στις δικές της ανάγκες. Η απάντησή του στον κ. Φάμελλο, πάντως, έχει ήδη προκαλέσει έναν καταιγισμό ερωτημάτων που απαιτούν ξεκάθαρες απαντήσεις.
