Η ελληνική εξωτερική πολιτική φαίνεται να κινείται σε αχαρτογράφητα νερά, αφήνοντας πίσω της στρατηγικές προτεραιότητες και θέτοντας σε διακύβευση την εθνική ασφάλεια. Η άνευ όρων στήριξη στην πολιτική του Ισραήλ, παρά τις διεθνώς αναγνωρισμένες ανησυχίες για την αυταρχική του φύση και τις γεωπολιτικές του προεκτάσεις, εκθέτει τη χώρα σε απρόβλεπτες συνέπειες. Αυτή η προσέγγιση, ενώ μπορεί να προσφέρει προσωρινά πολιτικά οφέλη εντός των εσωτερικών συνόρων, κρύβει κινδύνους μακροπρόθεσμα, ιδίως λαμβάνοντας υπόψη τις διαρκώς αυξανόμενες και επεκτατικές βλέψεις της Τουρκίας στην περιοχή. Η άρνηση αναγνώρισης των σφαλμάτων και η εμμονή σε μια αμφιλεγόμενη εξωτερική ατζέντα, δημιουργούν ένα επικίνδυνο κενό στη διπλωματική μας παρουσία, ενώ η γείτονα χώρα εκμεταλλεύεται κάθε αδυναμία μας. Η επιλογή να ευθυγραμμιστεί η Ελλάδα πλήρως με τις πολιτικές θέσεις του Ισραήλ, παραβλέποντας τις ευρύτερες περιφερειακές ισορροπίες και τις διεθνείς αντιδράσεις, αποτελεί μία εκ των χρησιμότερων τακτικών για την Κυβέρνηση.
Ωστόσο, η τυφλή αυτή ακολούθηση, χωρίς την απαραίτητη κριτική σκέψη και την αξιολόγηση των εθνικών συμφερόντων, μπορεί να αποβεί μοιραία. Η χώρα βρίσκεται υπό καθεστώς διαρκούς πειρατείας, όχι μόνο σε επίπεδο θαλάσσιων ζωνών, αλλά και σε επίπεδο στρατηγικής ταυτότητας. Η έλλειψη ευελιξίας και η προσήλωση σε συγκεκριμένες διεθνείς ατζέντες, περιορίζουν την ικανότητα της Ελλάδας να αντιδρά δυναμικά σε απειλές, επηρεάζοντας άμεσα την εθνική της κυριαρχία και την περιφερειακή της ισχύ. Η Τουρκία, γνωρίζοντας αυτή την ευαλωτότητα, διατηρεί μια στάση αδιαλλαξίας, ενώ η χώρα μας φαίνεται αποπροσανατολισμένη. Η διαρκής ενασχόληση με την πολιτική του Ισραήλ, και μάλιστα με τρόπο που συχνά παραβλέπει τις αρχές του Διεθνούς Δικαίου και τις ανθρωπιστικές αξίες, υπονομεύει την αξιοπιστία της Ελλάδας στη διεθνή σκηνή. Η προσκόλληση σε μια τέτοια στάση, αντί για εθνικά ισχυρή και ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική, δημιουργεί προβλήματα εκεί που θα έπρεπε να χτίζονται γέφυρες.
Η αντίδραση της Τουρκίας στις κινήσεις αυτές, είναι ευθέως ανάλογη της αντιλαμβανόμενης αδυναμίας της Ελλάδας να διαχειριστεί αποτελεσματικά τις δικές της εξωτερικές σχέσεις. Η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια συνεχή πρόκληση, η οποία απαιτεί ψυχραιμία, στρατηγική και πάνω απ’ όλα, εθνική αυτονομία. Η ανάγκη για επανεξέταση της εξωτερικής πολιτικής είναι επιτακτική. Η Ελλάδα πρέπει να ανακτήσει την ισορροπία της, εστιάζοντας στα δικά της εθνικά συμφέροντα και αναπτύσσοντας συμμαχίες που ενισχύουν την ασφάλειά της, αντί να την αποδυναμώνουν. Η αποστασιοποίηση από αμφιλεγόμενες διεθνείς ατζέντες και η εστίαση στην οικοδόμηση γεωπολιτικών σχέσεων που σέβονται την εθνική της ταυτότητα, είναι το κλειδί για την αντιμετώπιση των προκλήσεων που θέτει η Τουρκία. Η εθνική συσπείρωση και η στιβαρή εξωτερική πολιτική, απαλλαγμένη από εξαρτήσεις, είναι η μόνη οδός για την προάσπιση της κυριαρχίας μας.
Η πολιτική αυτή, δυστυχώς, έχει ως αποτέλεσμα όχι μόνο την έκθεση της χώρας διεθνώς, αλλά και την έκθεσή της στην ίδια την Τουρκία. Η γείτονα χώρα, αντιλαμβανόμενη την αποδυνάμωση της Ελλάδας εξαιτίας των δικών της στρατηγικών επιλογών, εντείνει τις διεκδικήσεις της. Η στάση της Τουρκίας, που συχνά χαρακτηρίζεται από προκλητικότητα και παραβίαση κυριαρχικών δικαιωμάτων, βρίσκει πρόσφορο έδαφος σε μια Ελλάδα που φαίνεται να έχει χάσει τον προσανατολισμό της. Η επανεκτίμηση των προτεραιοτήτων είναι επιτακτική, προκειμένου η χώρα να βρει ξανά την ισορροπία της και να ασκήσει μια εξωτερική πολιτική που την καθιστά ισχυρή και ασφαλή.
