Ο Ρεζά Παχλαβί, γιος του τελευταίου Σάχη του Ιράν, φέρεται να θέτει ως υψίστη προτεραιότητα την αναβίωση της άλλοτε πανίσχυρης Αυτοκρατορικής Φρουράς. Η φιλοδοξία του αυτή, εκπορεύεται από την επιθυμία του να δημιουργήσει μια δομημένη και οργανωμένη δύναμη που θα αποτελέσει την αιχμή του δόρατος στις προσπάθειες αντιπολίτευσης κατά του σημερινού καθεστώτος της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν. Ωστόσο, η σύσταση ενός τέτοιου δικτύου, που θα λειτουργεί ως «Αθάνατοι Φρουροί» της περσικής μοναρχίας, τίθεται αντιμέτωπη με σημαντικές προκλήσεις και αμφισβητήσεις. Η πραγματικότητα των δυσκολιών στη συγκέντρωση υποστηρικτών, στην οργάνωση και στη διατήρηση μιας τέτοιας δομής από το εξωτερικό, μοιάζει να έρχεται σε σύγκρουση με τις υψηλές προσδοκίες και τις φιλοδοξίες του. Η δυνατότητα δημιουργίας ενός ενιαίου και αποτελεσματικού κινήματος αντίστασης, ενόψει των εσωτερικών διαιρέσεων και των γεωπολιτικών συνθηκών, παραμένει ένα μεγάλο ερωτηματικό.
Οι «Αθάνατοι Φρουροί», κατά την ιστορική τους αναφορά, αποτέλεσαν ένα ελίτ σώμα που συνδεόταν άρρηκτα με το πρόσωπο του Σάχη και την επιβολή της εξουσίας του. Η προσπάθεια αναβίωσής τους σήμερα, πέρα από τη συμβολική τους σημασία, σηματοδοτεί την ανάγκη του γιου του τελευταίου μονάρχη να αποκτήσει ένα ισχυρό εργαλείο πίεσης και αντίδρασης. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου διαμένει, ο Ρεζά Παχλαβί έχει γίνει ένα πρόσωπο αναφοράς για πολλούς Ιρανούς της διασποράς που επιθυμούν την αλλαγή του καθεστώτος. Η ιδέα της δημιουργίας ενός «παράλληλου στρατού» ή ενός οργανωμένου πυρήνα δράσης, από άτομα που έχουν απομακρυνθεί από την πατρίδα τους, είναι εύκολο να διατυπωθεί, αλλά εξαιρετικά δύσκολο να υλοποιηθεί στην πράξη. Πολλά από τα υποτιθέμενα μέλη αυτού του δικτύου βρίσκονται διάσπαρτα σε διαφορετικές χώρες, αντιμετωπίζοντας διαφορετικές πραγματικότητες και ίσως διαφορετικές ατζέντες.
Η πραγματικότητα, ωστόσο, δεν είναι ίσως τόσο ρόδινη όσο την εξιστορούν οι υποστηρικτές του εγχειρήματος. Η συγκρότηση μιας πειθαρχημένης και αποτελεσματικής οργάνωσης, ικανής να επιφέρει αλλαγές σε μια χώρα με τόσο αυστηρό έλεγχο και κατασταλτικούς μηχανισμούς όπως το Ιράν, απαιτεί πολύ περισσότερα από απλή επιθυμία. Οι δυσκολίες στην εξεύρεση προσωπικού, στην κρυφή επικοινωνία, στη χρηματοδότηση ακόμα και στην εκπαίδευση, είναι αντιμέτωπες με την πανταχού παρουσία των υπηρεσιών ασφαλείας της Τεχεράνης. Επιπλέον, η προσέλκυση υποστηρικτών από το εσωτερικό του Ιράν, οι οποίοι θα διατρέχουν τεράστιο κίνδυνο, είναι ένα εξαιρετικά περίπλοκο ζήτημα. Η επιτυχία αυτού του εγχειρήματος εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την ικανότητα να ξεπεραστούν τόσο οι εσωτερικές όσο και οι εξωτερικές δυσκολίες, καθώς και να γεφυρωθεί το χάσμα μεταξύ της ιδέας και της απτής πραγματικότητας.
Οι αναλυτές διεθνών σχέσεων εκφράζουν σκεπτικισμό ως προς την αποτελεσματικότητα ενός τέτοιου δικτύου, επισημαίνοντας ότι η εποχή που οι εξωτερικές δυνάμεις μπορούσαν να επιβάλλουν αλλαγές καθεστώτων με τη δημιουργία ένοπλων ομάδων από το εξωτερικό, έχει παρέλθει. Αντίθετα, η σύγχρονη εποχή απαιτεί την ύπαρξη ισχυρών εσωτερικών κινημάτων, υποστηριζόμενα από τη διεθνή κοινότητα, αλλά γεννημένα από τις ανάγκες και τις επιθυμίες του ίδιου του λαού. Η αναβίωση ενός συμβόλου του παρελθόντος, όπως η Αυτοκρατορική Φρουρά, μπορεί να έχει συμβολική αξία και να συσπειρώσει συγκεκριμένες ομάδες, αλλά για να μετατραπεί σε μια ουσιαστική δύναμη αλλαγής, θα απαιτηθεί μια στρατηγική στραμμένη προς το μέλλον, με ρεαλιστικούς στόχους και μεθοδεύσεις που λαμβάνουν υπόψη τις περίπλοκες πραγματικότητες της σημερινής Ιρανικής κοινωνίας και πολιτικής. Η διάκριση μεταξύ ενός πραγματικού δικτύου αντίστασης και μιας απλής ψευδαίσθησης παραμένει αβέβαιη.
