Ο Στέφανος Ληναίος, ένας από τους πιο αναγνωρισμένους και αγαπητούς ηθοποιούς της γενιάς του, παραχώρησε μια συγκλονιστική συνέντευξη, όπου βουτά στα βαθύτερα νερά της υποκριτικής τέχνης. Τόνισε εμφατικά ότι η ιδιότητα του ηθοποιού δεν περιορίζεται σε μια επιφανειακή λάμψη ή στην ικανότητα να ενσαρκώνει ρόλους, αλλά απαιτεί μια ευρύτερη, πιο εμπεριστατωμένη προσέγγιση. Για τον Ληναίο, η πνευματική καλλιέργεια και η ηθική συγκρότηση αποτελούν τα θεμέλια πάνω στα οποία χτίζεται μια αυθεντική και διαχρονική ερμηνεία. Η μακροχρόνια του πορεία στο θέατρο και ο τρόπος που προσεγγίζει κάθε ρόλο, αποδεικνύουν ότι πιστεύει ακράδαντα σε αυτήν την αλήθεια, μεταδίδοντας στους νεότερους συναδέλφους του, αλλά και στο κοινό, τη σημασία αυτής της πολυεπίπεδης διάσταση της τέχνης του. Αναφερόμενος στην εκπαίδευση στο χώρο του θεάτρου, ο ηθοποιός εξέφρασε την άποψη ότι πολλές φορές δίνεται υπερβολική έμφαση στην τεχνική αρτιότητα, παραγκωνίζοντας την αναγκαιότητα της συνολικής καλλιέργειας του ατόμου.

Πιστεύει ότι ένας ηθοποιός, για να μπορέσει πραγματικά να αγγίξει την ψυχή του θεατή, πρέπει να έχει επενδύσει στην πνευματική του ανάπτυξη, να διαθέτει κριτική σκέψη και να έχει μια βαθιά κατανόηση της ανθρώπινης φύσης. Η παιδεία, σύμφωνα με τη φιλοσοφία του Ληναίου, δεν είναι απλώς η γνώση, αλλά η ικανότητα να ερμηνεύεις τον κόσμο, να τον αφομοιώνεις και να τον μεταπλάθεις σε τέχνη, δημιουργώντας έργα που έχουν ουσία και διάρκεια. Στην ομιλία του, ο Στέφανος Ληναίος δεν παρέλειψε να θίξει το ζήτημα της ευθύνης που φέρει ο ηθοποιός ως δημόσιο πρόσωπο. Υπογραμμίζει ότι η ηθική στάση και η συμπεριφορά του καλλιτέχνη επηρεάζουν την κοινή γνώμη και κατ’ επέκταση, την κοινωνία. Επομένως, η διαρκής αυτοβελτίωση και η διατήρηση υψηλών ηθικών προτύπων δεν είναι απλώς προσωπική υπόθεση, αλλά ηθική επιταγή.

Η συνέντευξη αυτή αποτελεί μια πρόσκληση για βαθύτερο στοχασμό σχετικά με το τι πραγματικά σημαίνει να είσαι ηθοποιός στη σύγχρονη εποχή, ξεφεύγοντας από τα στερεότυπα και αναδεικνύοντας την ουσιαστική του προσφορά. Ο καταξιωμένος ηθοποιός, με τη σοφία χρόνων που τον χαρακτηρίζει, διαμηνύει πως το θέατρο, ως ζωντανή μορφή τέχνης, έχει τη δύναμη να διαπαιδαγωγεί και να εμπνέει. Η παρουσία ενός ηθοποιού πάνω στη σκηνή δεν είναι μόνο μια ερμηνευτική πράξη, αλλά και μια διαδικασία μετάδοσης αξιών και προβληματισμών. Η πνευματική προετοιμασία, η έκθεση σε διαφορετικές ιδέες και η συνεχής επαφή με τη λογοτεχνία, τη φιλοσοφία και την ιστορία, συνθέτουν το πλούσιο εσωτερικό κόσμο που κάθε ηθοποιός οφείλει να καλλιεργεί, ώστε οι ρόλοι του να έχουν βάθος, πολυπλοκότητα και να αγγίζουν την καρδιά του θεατή με τρόπο ουσιαστικό και αξέχαστο.

Η αναγκαιότητα αυτής της σύνδεσης μεταξύ τέχνης και παιδείας επαναφέρεται στο προσκήνιο μέσα από τα λόγια του.